CXI.    MAGINARDUS


ist als vicecomes in der Grafschaft Pombia hervorgetreten. Im Juni 841 schenkte er der St. Gaudentiuskirche in Novara pro animam meam mercedem et remedium anima quondam genetrice mee Claviane seine Besitzungen in Garbagna (südlich von Novara). Seine Übertragung vollzog er per cultellum perlicato fistucum notatorum mifarliorum atque vuasonem terre seu guantonem; er war also Franke, wie er sich ja auch als Maginardo ex genere Francorum vicecomes Plumbiense habitator in loco Casaliglo (= Casaleggio, nordwestlich von Novara) nennt. In der Urkunde [1
SALSOTTO, Novara (BSSS 77) Seite 5, nr. 1 (= Mhp., Chart. 1 Seite 39, nr. 23).] kommt außerdem die Namensform Mainardus für ihn vor. Man wird ihn somit wohl auch mit jenem Meinardus identifizieren dürfen, der in der Reihe der als Grafen oder Vicegrafen erweisbaren italienischen Lebensträger genannt wird, welche im Oktober 846 (oder Sommer 847) zum Kampf gegen die Sarazenen aufgeboten wurden [2 MG Capit. II Seite 65ff., nr. 203. - Zur Datierung des Capitulares auf Sommer 847 vgl. Skizze Bernard, Anm. 1.].