CXI. MAGINARDUS
ist als vicecomes in der Grafschaft
Pombia hervorgetreten. Im Juni 841
schenkte er der St. Gaudentiuskirche in Novara pro animam meam mercedem
et remedium anima quondam genetrice mee Claviane seine
Besitzungen in
Garbagna (südlich von Novara). Seine Übertragung vollzog er per cultellum
perlicato fistucum notatorum mifarliorum atque vuasonem terre seu
guantonem; er war also Franke,
wie er sich ja auch als Maginardo ex
genere Francorum vicecomes Plumbiense habitator
in loco Casaliglo (=
Casaleggio, nordwestlich von Novara) nennt. In der Urkunde [1 SALSOTTO,
Novara (BSSS 77) Seite 5, nr. 1 (= Mhp., Chart. 1 Seite 39, nr.
23).] kommt außerdem die
Namensform Mainardus für
ihn vor. Man wird ihn somit wohl auch mit
jenem Meinardus
identifizieren dürfen, der in der Reihe der als Grafen
oder Vicegrafen erweisbaren italienischen Lebensträger genannt
wird,
welche im Oktober 846 (oder Sommer 847) zum Kampf gegen die Sarazenen
aufgeboten wurden [2
MG Capit. II Seite 65ff., nr. 203. - Zur Datierung des
Capitulares auf Sommer 847 vgl. Skizze Bernard,
Anm. 1.].